Słownik
Rotor
Rotor (ang. rotor lub oscillating weight), po polsku nazywany też wahnikiem, to wycinek koła z ciężkiego metalu osadzony na osi pośrodku mechanizmu. Przy każdym ruchu nadgarstka obraca się względem werku, a jego ruch przez koła naciągu trafia do bębna i zwija sprężynę napędową.
Naciąg może być dwukierunkowy, gdy sprężynę nakręca obrót rotora w obie strony, albo jednokierunkowy, gdy działa tylko jeden kierunek obrotu. Współczesne mechanizmy automatyczne często mają układ odwracający kierunek, dzięki któremu bęben jest nakręcany przy obrocie rotora w obie strony. Od 1948 r., gdy Eterna zastosowała łożysko kulkowe, rotory często osadza się na łożyskach kulkowych, odpornych na obciążenia i wstrząsy.
Słownik FH podaje, że do 1957 r. konstruktorzy umieszczali rotor w środku mechanizmu, a później pojawiły się też mniejsze rotory osadzone mimośrodowo, czyli mikrorotory. Pełny rotor zwiększa grubość mechanizmu, dlatego w bardzo płaskich zegarkach stosuje się mikrorotor albo naciąg ręczny.